«نود اقتصادی» عبداله صوفی استاد اقتصاد دانشگاه ویسکانسین آمریکا: بعد از خروج آمریکا از تفاهم برجام، در دو هفته اخیر صحبت‌ها و فعل انفعالات دیپلماتک فراوانی در ایران برای حفظ تفاهم در صورت دریافت «تضمین» از کشورهای اروپایی صورت گرفته است. از آنجایی که دولتمردان تعریفی برای کلمه «تضمین» ارائه نکرده‌اند، روشن نیست که منظور ایران از «تضمین» چیست و چگونه  میتوان از کشورهایی که با امضا توافق نامه در حقیقت تضمین کرده بودند که مفاد تفاهم نامه را اجرا نمایند، اما هیچگاه به آن جامه عمل نپوشاندند «تضمین» دیگری را دریافت نمود؟ در رابطه «تضمین» در روابط بین المللی کافی است که تاریخ تضمینی که  قبل از جنگ جهانی دوم ارائه شده بود  و نتایج آن ها را مرور کنیم.
 بعد از اشغال چکسلواکی توسط ارتش آلمان هیتلری در 16 مارس 1939،  دولتهای انگلستان و فرانسه طی قرار دادی با دولت مجارستان، استقلال مجارستان را تضمین کردند و تقبل کردند که  در صورت حمله نظامی علیه مجارستان دو کشور انگلستان و فرانسه  در دفاع از مجارستان با کشور متعرض وارد جنگ شوند. بعد از تعرض نظامی ارتش هیتلر علیه مجارستان در سپتامبر 1939 هر دو دولت انگلیس و فرانسه  تنها به  اعلان جنگ  علیه آلمان بسنده کرده و در حقیقت اقدامی علیه تعرض آلمان از طرف این قدرت صورت نگرفت.   
بند یکم و سوم  قرارداد نظامی دو جانبه بین انگلستان و مجارستان چینین بیان میداشت:
«اگر یکی از دو طرف قرار داد وارد عملیات خصمانه بمناسبت تعرض نظامی یک  قدرت اروپائی شود ، طرف دیگر قرارداد بلافاصله با تمام قدرت از کشوری که مورد تعرض قرار گرفته است حمایت خواهد کرد.»
بند سوم قرارداد در مورد جنگ اقتصادی عبارت است از :
«اگر یک قدرت اروپایی سعی در تضعیف استقلال از طریق تخریب اقتصادی و یا از هر طریق دیگر برای یکی از طرفین قرار داد نماید، طرفین قرارداد در مقابله با چنین عملکردی از یکدیگر دفاع خواهند کرد.»
با وجود چنین شواهد تاریخی آیا می‌توان به «تضمین» متحدین آمریکا اطمینان و تکیه کرد؟