«نود اقتصادی»- صنعت حمل و نقل ریلی در سال‌های اخیر در بسیاری از کشورهای جهان از جمله ایران مورد توجه ویژه قرار گرفته است.

کارایی و بهره وری بالاتر کلانشهرها در گروی ایجاد زیرساخت‌های سخت افزاری و نرم افزاری متعددی است که بدون وجود آنها تولید و ارائه خدمات و کالاهای مختلف به کندی صورت می پذیرد.

یکی از مهمترین زیرساخت‌های سخت افزاری کلانشهرها، زیرساخت‌های حمل و نقل عمومی در کلانشهرها است.

از لحاظ قابلیت حمل مسافر، هزینه و درآمد کوتاه مدت و بلندمدت، سیستم مترو در حال حاضر بهترین گزینه حمل و نقل عمومی در کلانشهرها بوده و به عبارتی دیگر، پایه حمل و نقل عمومی کلانشهرهاست.

به طور معمول و در بهترین حالت، حمل ونقل عمومی بر مبنای شبکه ریلی مترو برنامه ریزی می شود.

استفاده شهروندان از مترو باعث ارتقای شرایط کمی و کیفی زندگی در شهرها ، بهبود محیط زیست شهری، کاهش اتلاف وقت و مصرف انرژی، افزایش سلامت جسمی و روانی، کاهش مرگ و میر انسان ها و صدمات ناشی از تصادفات رانندگی و کاهش استهلاک وسایط نقلیه شخصی و رسیدن به توسعه پایدار شهری خواهد شد.

دولت سیاست های حمایتی را برای صنعت ریلی از جمله مترو پیش بینی کرده  که در صورت اجرایی شدن همه آنها، فرصت های مغتنمی برای فعالین صنعت ریلی کشور از جمله تولیدکنندگان واگن پدید می آید.

باتوجه به وجود 1510 دستگاه واگن مترو و منوریل تا سال 1396 و نیاز 10338 دستگاهی تا سال 1404 ، بنابراین  8828  دستگاه دیگر که 8800 دستگاه آن مربوط به واگن مترو است، باید تا آن زمان تامین شود.

ارزش این تعداد واگن که باید تامین شود چیزی حدود 8800 میلیون یورو بوده  که مبلغ بسیار بالایی است و نشان می دهد که حضور در این بازار از جذابیت خاصی برخوردار است.

به نظر می‌رسد که صنعت ریلی از جمله مترو در کشور آینده درخشانی خواهد داشت هر چندکه در فاصله  10 تا 15 سال گذشته، توجه چندانی ازسوی دولت ها به این صنعت نشده و این  امرسبب شده تا کلانشهرها بیش از پیش دراین حوزه عقب بمانند، حال آنکه نیاز روزافزون به آن  به خوبی احساس می شود.

ناگفته پیداست که عرضه واگن مترو نسبت به تقاضای بالقوه آن در شرایط فعلی به شدت کاهشی بوده و بالفعل نشدن تقاضاها هم در رابطه ای  مستقیم با کمبود نقدینگی در شهرداری کلانشهرها و عدم حمایت مالی کافی از سوی دولت بوده است.

با توجه به نیاز بالای کلانشهرها، دولت چاره ای نخواهد داشت جز اینکه به این صنعت توجه بیشتری کرده و سرمایه گذاری در آن را در اولویتهای خود قرار دهد.

در غیر اینصورت عقب ماندگی در توسعه حمل و نقل ریلی، نتیجه ای جز افزایش بیشتر تردد جاده ای، افزایش تعداد تصادفات و مرگ ومیر و دست آخر آلودگی هوا را در کلانشهر ها در بر نخواهد داشت.